آنک که پرده برافتاد
مَرد مُرده آزادانه نفس کشید
ره‌گذر ایستاد، رد خون را از روی صورت‌اش کنار زد
و قناری آواز سوزناک‌اش را نیمه‌کاره رها کرد

ابرهای سیاه کنار می‌روند و زیر آخرین اشک‌های شوقِ آسمان، این رنگین کمان است که در برابر خورشید سرِ تعظیم فرود می‌آورد.
شعاعی از نور به سمت سنگی می‌رود که کنارش رود جوانی جاریست و سرشار از زندگیست.
نور از شکاف کنار سنگ سر زده وارد می‌شود و به خانه ی مورچه ی کارگر مهمان می‌شود، مورچه را نوید شروع کار می‌دهد، مورچه از شکاف بیرون می‌آید و به سمت رود می‌رود به سمت جریان ؛ ناگهان به مانعی برمی خورد پس از کمی تقلا، موفق می‌شود که از آن بالا رود و به سوی آینده اش حرکت کند، آینده ای مجهول.

می‌توان در یک تقسیم بندی کلی انسان‌ها را به سه دسته تقسیم کرد:عده ای در سراسرعمرخود رویه‌ی ثابتی را از لحاظ فکری دنبال می‌کنند،  یعنی یا از لحاظ اعتقادی و فکری هیچ گونه تغییری پیدا نمی کنند،  یا فرازونشیب‌شان در مقایسه با زمان خیلی ناچیز است.  این عده غالبا در پاسخ گویی در قبال  گذشته شان دچار مشکل نخواهند شد، البته نباید دور از نظر داشت که دگم اندیشی هم شاید از این گذر گاه عبور کند. عده ای نیز هستند که در طول زمان از لحاظ فکر، اندیشه ونحوه‌ی عمل،  دچار تغییروتحول می‌شوند و همواره هم به این تحول خود اذعان داشته و پاسخ گوی اشتباهات احتمالی خود نیز هستند؛زنان و مردان بزرگ به این گونه بوده اند وشاید تاریخ نام این افراد را بهتر به ذهن خود می‌سپارد؛متاسفانه ما در تاریخمان یا این گونه افراد نداشته ایم یا به تعداد انگشتان دست هایمان.

جوزپه پنون(1) هنرمند و مجسمه ساز فرانسوی است که می توان او را از جریان سازان هنر مفهومی(2) با رویکرد نوینی به محیط زیست و طبیعت به حساب آورد. آثار پنون به عنوان بخشی از جنبش هنری پوورا(3) به سرچشمه های هنر باز می گردد. بنیانگذار این جنبش هنری، جرمانو چلانت، منتقد ایتالیایی است که در جریان اعتصاب کارگران و دانشجویان ایتالیایی در سال 1968 آن را پایه نهاد.
آثار پنون در فرم، ساده و روستایی و در اندیشه، فرهیخته و پالوده است و به پیوند انسان و طبیعت می پردازد. آشکار شدن نهال پنهان در تنه ی پنج تنی(4) یک درخت، از کارهای زیبای جوزپه پنون با نام «سرو ورسای»(5) است. ایده ی این اثر مفهومی، رویکرد یادمانی به وزش گردبادی سهمگین در دسامبر سال 1999 در فرانسه بود که در آن تعداد زیادی از درختان جنگل کتو(6)ی این کشور از بین رفتند. وی این درخت را که در طوفان به زمین فرو افتاده بود، خرید و به مدت دو سال به تنهایی بر روی آن کار کرد.

چند دهه پیش کمتر کسی می‌توانست تصور کند که در سال های آغازین قرن 21 ابزاری رقومی و بدون ارتباط سیمی جهت برقراری تماس تلفنی (صوتی زنده) با کارکردهای گوناگونی مانند نوشتن، ذخیره و ارسال متون به زبان های گوناگون، عکس برداری رقومی، فیلمبرداری رقومی، ضبط و پخش انواع اصوات، ارسال و دریافت انواع بسته های نوشتاری و تصویری از طریق رایانه، قابلیت نصب و اجرای برنامه های و بازی های رایانه ای و... که امروزه موبایل می‌نامندش در دسترس اکثر اقشار جامعه قرار داشته باشد. ابزاری که به مدد پیشرفت مافوق سرعت تکنولوژی که نتیجه ی اشتهای سیری ناپذیر نظام سرمایه داریست هر روز با امکاناتی فزون تر روانه ی بازار می‌شود. کالایی که بنظر می‌رسد هیچ گاه عطش و تقاضای فعلی برای آن فروکش نکند و بازار آن تا آینده ای نامعلوم و دور که حداقل به درازای عمر سرمایه داری خواهد بود همچنان پررونق باشد. موبایل همچون هر کالای دیگری محملی برای جداسازی افراد و طبقات اجتماعی از یکدیگر شده آنچنان که همچون بسیاری از کالاهای اساسی دیگر (ماشین، خانه، لباس و...)، گوشی بهتر و گران قیمت تر و یا خط قدیمی تر نشان از تشخص اجتماعی افراد به حساب میاید و بالطبع با چنین توصیفاتی خواه و ناخواه از فرهنگی مروج مصرف  بنام مد که فرزند سربراه نظام سرمایه داری بشمار میاید نیز پیروی می‌کند. اما هدف از این نوشته بررسی این ابزار از دیدگاه فن آوری نبوده بلکه  بدنبال بررسی کارکردهای فردی و اجتماعی این ابزار مدرن بطور اخص در جامعه ی پا در هوای امروز ایران می‌باشد که البته بخشی از آن را می‌توان به خارج از مرزهای این جامعه نیز تعمیم داد.

تسکˇ ديل، تسکˇ داره بوته:
خوش به حالˇ تو، کی تينی سَوزأ بی.

همان‌طور که در قسمت‌های قبل گفتم ...!
هم‌همه‌ای بود. مشکی متالیک مدل بالایی ترمز زد و مردی عظیم‌الجثه با شکمی همانند بشکه‌ی نفت پیاده شد، در حالی که چند چماق دورش کرده بودند.
شیخ کنجی نشسته بود و به این می‌اندیشد که چندین معده خالی مانده تا این معده این گونه فربه گردد.
پسرکی که کنارشیخ ایستاده بود فریاد زد:
«ای طبل بلند بانگ در باطن هیچ
بی تدبیر چه کنی وقت بسیچ
روی طمع از خلق بپیچ ار مردی
تسبیح هزاردانه بر دست مپیچ»