تسکˇ ديل، تسکˇ داره بوته:
خوش به حالˇ تو، کی تينی سَوزأ بی.

(1)
می نأجه
       تی دئن-
کشکرت
        تيکأ گيته
               افتؤنشست شؤ دره.

(آرزوی‌ام/ ديدن تو؛/ زاغ/ به نوک گرفت/ به سوی غروب می‌رود)

(1)
نه آسمؤن مي سرˇ جؤر
                         - هننأ
نه زمين مي پا
                 - جير
ببيشته بيجارˇ امرأ
                    - گورشأ بؤم.

«لازم نيه کسی واقف‌دارا به کی اما خانه ميان راديؤ خارجی گوش دهيم.»
هنی خو گبأ تمانأ کوده نکوده، اس.ام.اس سرأ دأم: «نمی‌دونی اين‌جا چه خبره. بابا داره راديو خارجی گوش می‌ده…» خنده امره گم: آقاجان، اَ دؤر و زمانه ميان همه کسˇ خانه مئن ماهواره نهأ! بشم چی بگم؟

درره ميؤن پيلا بيام. صؤبˇ سر که خابˇ جا پا بام و آسمؤنأ نگا کؤردؤم، کوها ديؤم و آفتاوأ که کوهˇ پؤشتˇ جا بيرون اوميه و گاگِلِفيم، ابر و تِرمی.

يه‌ته صؤب، پنج ساله بام، مِه چيؤمؤنأ که بازأ کؤردم، کو پُر بأ از سفيد و سيا لککه‌هون که تکؤن خوردنه؛ گوسندؤن چرا کوردِن!

مِه نگا که زمينأ خورده، روخؤنˇ خشم و خوروشه ديؤمه. مدرسه شيأنˇ زمات روخؤنˇ امرأ هم‌سفر بام.

مِه پيلا نانجه اون روزؤن اين بأ که بتؤنم پُلˇ جا بپرم سفيدرودˇ آبˇ ميؤن. هميشه حسرتˇ جا پسرکؤنأ نگا کوردم که آبˇ ميؤن شيرجه زأينه.

سيم‌پايه کشه درن جنگله تنگؤمأ کونن،

وختی تو نئيسأی.

مردومؤنˇ سر الؤن،

هممه تينن خاک فکونن،

وختی تو نئيسأی.