می‌توان در یک تقسیم بندی کلی انسان‌ها را به سه دسته تقسیم کرد:عده ای در سراسرعمرخود رویه‌ی ثابتی را از لحاظ فکری دنبال می‌کنند،  یعنی یا از لحاظ اعتقادی و فکری هیچ گونه تغییری پیدا نمی کنند،  یا فرازونشیب‌شان در مقایسه با زمان خیلی ناچیز است.  این عده غالبا در پاسخ گویی در قبال  گذشته شان دچار مشکل نخواهند شد، البته نباید دور از نظر داشت که دگم اندیشی هم شاید از این گذر گاه عبور کند. عده ای نیز هستند که در طول زمان از لحاظ فکر، اندیشه ونحوه‌ی عمل،  دچار تغییروتحول می‌شوند و همواره هم به این تحول خود اذعان داشته و پاسخ گوی اشتباهات احتمالی خود نیز هستند؛زنان و مردان بزرگ به این گونه بوده اند وشاید تاریخ نام این افراد را بهتر به ذهن خود می‌سپارد؛متاسفانه ما در تاریخمان یا این گونه افراد نداشته ایم یا به تعداد انگشتان دست هایمان.

تحول رسانه ای، که در عصر جهانی شدن هم خود باعث تحول در عرصه های گوناگون بالاخص فرهنگی - اجتماعی ست و هم به نحوی خود رسانه در جریان این تحول دچار تغییراتی می‌شود. سوالاتی در این زمینه پیش می‌آید، که رسانه چگونه می‌تواند نقشی مفید یا مخرب در روند جهانی سازی در جوامع مختلف و تحت تاثیر فرهنگ های مختلف داشته باشد و در این بین، برنده اصلی در فرآیند جهانی شدن، یا جهانی سازی رسانه است یا فرهنگ. همچنین چگونه می‌توان با شناخت درست از رسانه و فرهنگ به بهترین و کوتاهترین و کم ضررترین راه برای همگام شدن با روند جهانی شدن  دست یافت. آیا برای جوامع ضرورتی در جهت برنامه ریزی رسانه‌ای برای نیل به اهداف جهانی شدن وجود دارد.

شهرها در گذشته به‌ترین نمونه‌های پایداری را در خود متجلی ساخته‌اند. چون آدمی در آغاز زندگی، موجودی تابع طبیعت بوده و برای زیستن خود به سخاوت آن نیاز داشته است. هم‌چنین از قدرت طبیعت به هنگام وقوع طوفان، طغیان آب و فوران آتش‌فشان و حوادثی مانند آن ترس و وحشت داشته است، برای همین خود را ناچار دید تا برای استفاده‌ی به‌تر و بیش‌تر از مواهب طبیعی و نیز حفاظت از خود در برابر محیط، بر دامنه‌ی اطلاعات خویش بیفزاید.

می‌دانید؟ زندگی ِ ما شرقی‌ها این روزها تقریبن شبیه غربی‌ها شده، البته همراه با اما و اگرهایی كه همه می‌دانیم! می‌دانید؟ ما شرقی‌ها زیاد دوست نداریم از زندگی خصوصی و چیزهایی كه در درون‌مان می‌گذرد در محافل و مجامع عمومی، جایی كه همه هستند، سخنی به میان آورده شود. ما بیش‌تر با نگاه‌های رمزآلود و اشارات ارتباط برقرار می‌كنیم. هنر ما اندر احوالات اندرون انسان ریز نمی‌شود، چون شرم و پرده و حیایی بایدش. سالیان سال است كه ما این‌گونه‌ایم. انعكاس عمیق ِ احساسات مختلف انسان چیزی‌ست كه در محافل ما پچ‌پچ می‌آفریند و اتفاقن همه به دنبال همین پچ‌پچ‌ها هستند. اما روی صفحه و پرده‌ی رسمی و بزرگ، معمولن این‌گونه نیست.

«رسانه» یا همان Media بخش مهم زندگی انسان امروز است. این را من نمی‌گویم. كافی‌ست به دور و اطراف‌تان نگاهی بیاندازید، خود متوجه خواهید شد كه دیگر در هزاره‌ی سوم، زندگی بدون رسانه‌ها، شوخی‌ست.

برای اینكه تعریف رسانه را درك كنیم شاید لازم باشد ابتدا به مفاهیمی چون «پیام»، «فرستنده» و «دریافت كننده» آن توجه داشته باشیم. «پیام نشانه ای است كه در میان حداقل دو نفر معنای مشتركی دارد». در ارتباطات پیام‌ها بر دو نوعند «كلامی و غیر كلامی». «خوبم» شكل ساده ای از یك پیام كلامی است كه نشان از سلامت گوینده آن دارد و برای كسی كه می‌شنود نیز همان معنای مشخص را دارد. از سوی دیگر شنونده تان وقتی پشت هم خمیازه بكشد ؛ ‌كلامی بر زبان نرانده است اما به شما می‌فهماند از ادامه بحث خسته شده است. این نیز یك پیام غیركلامی است.

در پیدایی افکار عمومی، هاله ای از ابهام و سردرگمی وجود دارد. افکار زمانی مورد بحث قرار می گیرد که نمودی عینی و آشکار داشته باشد و از این مرحله به بعد است که بحث رهبری و هدایت افکار عمومی آغاز می شود. در ذهن کارشناسان افکار عمومی پیوسته این پرسش مطرح است که در چه بسترها و زمینه های ذهنی، نطفه های اولیه رشد می کند؟ و چگونه به وسیله رهبران فکری مرئی یا نامرئی همراه با دخالت گروه های فشار در چارچوب جغرافیایی یک کشور در هم آمیخته و از طریق کانال های ارتباطی منتشر و به صورت داوری مردم در یک جامعه باز و بسته، نمود آشکار و پنهان دارد.

هر چیزی وجه پنهانی دارد و وجه پنهان زندگی مرگ‌ست یا می‌توان گفت پنهان‌بودگی زندگی مرگ است. انسان تنها موجودی‌ست که می‌تواند به مرگ خود فکر کند.

برخی معتقدند تقسیم کار جنسی زن، خانه /مرد بیرون خانه همواره وجود داشته است و ازلی بودن آن نشان از استمرارش تا ابد است. این سخن البته نه در معنایی که امروزه به آن استناد می‌شود، درست است.

«مرگ» و «تولد» هر چند به ظاهر از تضادهای دنیا هستند اما به نظر من زیبایی‌های خاص خودشان را دارند ؛ تعجب می‌كنید ؟! بله، زیبایی‌های خاص خودشان را دارند كه گاه برمبنای این زیبایی‌ها می‌توان آن دو را مشابه دانست.